De slag bij Vlakke Hoek, laatste zeeslag van de Marine

Alle onderwerpen met betrekking tot overige tijdvakken
Plaats reactie
Gebruikersavatar
ronhui
Lid
Berichten: 39
Lid geworden op: 03 dec 2004, 15:57
Locatie: Almere
Contacteer:

De slag bij Vlakke Hoek, laatste zeeslag van de Marine

Bericht door ronhui »

Ik heb tijden geleden een documantaire gezien op Andere tijden over de slag vij Vlakke Hoek, de laatste keer dat de Nederlandse marine een vijandelijk schip tot zinken heeft gebracht.

Ik vond het wel erg interressant, had er zelf nog nooit van gehoord, maar wou dit wel met jullie delen en dus heb ik de tekst opgezocht en integraal in dit topic geplaatst.
Inleiding
'Konfrontasi'

Het was een donkere nacht in tropische wateren. Zowel aan Nederlandse als aan Indonesische zijde was er spanning: zal er vannacht actie komen? Die kwam. De ‘konfrontasi’-politiek van de Indonesische president Soekarno werd uitgevoerd: Drie snelle motortorpedoboten van de Indonesische marine gingen de avond van de 15de januari 1962 op weg naar Nieuw-Guinea. De drie schepen zaten volgepakt met Indonesische soldaten die als infiltrant het Nederlandse gezag moesten ondermijnen.
‘Het eerste schot was raak. Toen is waarschijnlijk de brug geraakt en is die commandant overboord geschoten’, zegt L.C. baron van der Feltz, in de woonkamer van zijn hoeve op het Veluwse familielandgoed. ‘De arme Matjan Tutul werd van korte afstand volgepompt met granaten en stond in lichterlaaie’, zo schreef hij een paar dagen na het treffen aan zijn vrouw. Van der Feltz, verbindingenofficier op Hr.Ms Evertsen, was een van de ooggetuigen aan boord van het laatste Nederlands fregat dat dit vijandelijk schip tot zinken bracht.
‘Goede treffers waren dat’, zo meent Moersjid, op de achtergrond is het karakteristieke straatgeluid van Jakarta te horen. Als kolonel van het Indonesische leger bevond hij zich op dat moment aan dek van één van de twee Indonesische schepen die de Matjan Tutul vergezelden. ‘Het was spectaculair, omdat de granaten om ons heen in het water insloegen en grote waterzuilen veroorzaakten. Fantastisch was dat’. Angst dat ook hij geraakt zou worden, kende hij niet. ‘Als dat het noodlot is, why worry?’.

Het laatste stukje Indië
Gespannen verhoudingen

Op 27 december 1949 verleende Nederland Indonesië haar onafhankelijkheid. Maar het westelijk deel van Nieuw-Guinea bleef buiten de soevereiniteitsoverdracht. Onder de naam Nederlands Nieuw-Guinea zou deze verre uithoek van Indië voorlopig nog onder heerschappij van Den Haag blijven. In eerste instantie om als vestigingsgebied te dienen voor de Indische Nederlanders die niet in het nieuwe, onafhankelijke Indonesië wilden blijven en die eigenlijk ook niet zo welkom waren in Nederland. Het enorme eiland, nog grotendeels onontgonnen, was een laatste stukje Indië, ver weg van Soekarno. De bevolking bestond uit Papoea’s en was sterk onderontwikkeld. En daar vond Nederland al snel de rechtvaardiging voor een verlengde aanwezigheid in de Oost: het klaarstomen van de Papoea’s voor zelfbeschikking. Na verloop van tijd moest de Papoeabevolking zelfstandig kunnen kiezen of Nieuw-Guinea zich wel of niet zou aansluiten bij Indonesië.
Soekarno voelde zich bedot. In 1949 werd hij nog zoet gehouden met de belofte dat er een jaar later over Nieuw-Guinea zou worden gepraat. Maar tijdens de Nieuw-Guinea Conferentie van 1950 besloot Nederland vast te houden aan zijn bezit. De basis voor Soekarno’s 'konfrontasi'-politiek was gelegd. In de twaalf jaar tussen 1950 en 1962 werd de relatie tussen Indonesië en Nederland gekenmerkt door toenemende vijandelijkheden als gevolg van de Konfrontasi politiek die zich als volgt kenmerkte: Nederlandse bedrijven in de archipel werden onteigend, Indonesië begon aan de opbouw van een groot leger maar ook werden er als voorproefje steeds vaker infiltranten naar Nieuw-Guinea gestiird. Die infiltranten moesten daar de bevolking tegen Nederland opzetten. In december 1961 riep Soekarno de Indonesische bevolking op ervoor te zorgen dat de rood-witte vlag werd gehesen op West-Irian (zoals de Indonesiërs Nieuw-Guinea destijds noemden) en zich voor te bereiden op een massale mobilisatie om het eiland te redden ‘uit de klauwen van het Nederlandse imperialisme’.

Militaire voorbereidingen
‘De gevlekte panter’

Nederland begon zich ook op te maken voor de verdediging van Nieuw-Guinea. De legertop diende op 1 maart 1960 een verlanglijst in bij de regering met wat er allemaal nodig was om het eiland te kunnen behouden. Het kabinet ging akkoord. Maar omdat het voorzag dat de versterkingen enige tijd in beslag zouden nemen, besloot het kabinet die periode te overbruggen door het suren van het vliegdekschip Karel Doorman voor vlagvertoon naar Nieuw-Guinea. Dat zou de Indonesiërs wel afschrikken en de wereld het signaal geven dat Nederland de kwestie serieus nam. In februari 1961 zette ook het fregat Hr.Ms Evertsen koers naar de Oost. Maar had de bemanning het idee dat ze voor anderhalf jaar naar een oorlogsgebied werd gestuurd?
‘Absoluut niet. Er werd aan boord ook niet over gepraat’, zo vertelt J. van der Loo. De forse Brabander diende in 1962 als matroos aan boord van het Nederlandse fregat. ‘Ik denk dat het politieke bewustzijn toentertijd nog een stuk minder was dan tegenwoordig. Zeker bij de jeugd’. Officier Van der Feltz had wel een vermoeden, omdat er al berichten waren over infiltraties. ‘Maar dat was op kleine schaal, wat activisten in wat prauwen met pamfletten met opruiende taal. Verschrikkelijk amateuristisch’.
Eind 1961 kon het Indonesische militair materieel nauwelijks meer amateuristisch worden genoemd. De Matjan Tutul, Maleis voor ‘gevlekte panter’, was een van de drie motortorpedoboten (mtb’s) die in de nacht van 15 op 16 januari 1962 richting Nieuw-Guinea voer. De in Duitsland gebouwde boten waren snel en wendbaar, het neusje van de zalm. De mtb’s ondernamen een poging om een groot aantal Indonesische infiltranten op Nederlands Nieuw-Guinea aan land te zetten.
De gepensioneerde admiraal Soedomo zegt daar nu over: ‘Het bleek dat de infiltraties tot dan toe geen effect hadden en daarom werd besloten tot een grootscheepse poging’. Als commandant aan boord van de Hari Mau was hij verantwoordelijk voor de veilige overtocht naar de kust van Nieuw-Guinea. President Soekarno wilde een signaal afgeven. ‘De aanval diende als politiek drukmiddel en om de aandacht van de wereld te trekken’, aldus Soedomo. Commodore Soedarso, die aan boord van de Matjan Tutul was, zou de opdracht hebben gehad de Indonesische vlag te planten en Soekarno een handvol aarde uit Nieuw-Guinea te brengen.


De inlichtingendienst
Een bevel

Maar de Marid, de inlichtingendienst van de Nederlandse Koninklijke Marine, was de Indonesiërs op het spoor, al lang voordat de drie boten die avond van de 15de januari vanaf de Aroe-eilanden hun aanval waagden. Vier motortorpedoboten waren eerder in januari gespot bij hun vertrek uit Tandjong Priok, de haven van Jakarta. Eén strandde met pech; de Matjan Tutul, de Hari Mau en de Matjan Kumbang bereikten op tijd de Aroe-eilanden. Daar lag een bevoorradingsschip met aan boord zo’n honderdvijftig Indonesische militairen. Ook dat was al bijna een week eerder bekend, zo blijkt uit het archief van de Commandant Zeemacht Nederlands Nieuw-Guinea. C.J. van Westenbrugge, in 1962 hoofd van de Marid op Nieuw-Guinea, diept de berichten veertig jaar na dato nog bijna woordelijk uit zijn geheugen op. Op het eiland Biak had de Marid een grote luisterpost. ‘Die draaide vanaf 1961 op volle sterkte en ik kreeg de gegevens die zij verzamelden drie keer per week met het vliegtuig toegestuurd’.
De Indonesiërs vermoedden wel dat ze niet onopgemerkt bleven. ‘De Hollanders wisten dat er een grootscheepse landing zou plaatsvinden. Daarom werden de verkenningsvluchten geïntensiveerd’, zegt Soedomo. Volgens hem was de aanval niet verraden, het was gewoon een grote operatie. En zoiets bleef niet onopgemerkt. ‘Iedereen in Jakarta wist dat er in een week tijd iets ging gebeuren in West-Irian’. Maar als de Indonesiërs wisten dat de operatie was ontdekt waarom werd de aanval dan doorgezet? Zowel Moersjid, die het grote aantal infiltranten aanvoerde, als Soedomo zijn eensluidend in hun antwoord: ‘Het was een bevel. We waren militairen’. Het was de bedoeling dat er om middernacht op 15 januari een landing plaats zou vinden en dus moesten ze er maar het beste er van maken.

'Direct Vernietigen'
Operatie ‘Patria’

De commandant van de Nederlandse strijdkrachten op Nieuw-Guinea in Hollandia stuurde op 11 januari 1962 een bevel aan de task unit waarin de Evertsen opereerde: ‘Voorkom het vestigen van een Indonesisch bruggenhoofd, zodat geen extra druk bij eventuele besprekingen kan worden uitgeoefend’. Hollandia ging er vanuit dat de honderdvijftig militairen waarschijnlijk in het weekend van 13 en 14 januari een aanval op Kaimana zouden doen, in het zuiden van Nieuw-Guinea. Ze zat er maar een dag naast.
Operatie ‘Patria’ trad in werking. Het garnizoen in Kaimana werd versterkt met marinierseenheden. Het aantal verkenningsvluchten boven Nieuw-Guinea werd opgevoerd. Waar normaal gold dat er niet mocht worden gevuurd, voordat de vijand eerst had geschoten, ging er nu een speciale instructie uit: ‘Indien mtb’s binnen uw verantwoordelijkheidsgebied, direct vernietigen’. Uit hetzelfde bericht: ‘Alle andere schepen kleiner dan landing craft tanks, optreden als tegen prauwen’, hetgeen betekende enteren en opvarenden aanhouden. Hiermee wordt duidelijk dat de drie motortorpedoboten werden verwacht en dat ze dus in feite al bij voorbaat ten dode waren opgeschreven. Om niet te laten merken dat ze wist dat de Indonesiërs zouden komen, ging de marine zelfs in op een afleidingsmanoeuvre bij het eiland Gebe. Nadat de Evertsen zich daar voldoende had laten zien, werd er volle kracht zuidwaarts gevaren, richting Kaimana.

De slag bij Vlakke Hoek
De Matjan Hutul zinkt

Om zeven minuten over halftien op de avond van de 15e januari meldde het Nederlandse Neptune verkenningsvliegtuig BIAK-5 dat het boven drie met hoge snelheid varende boten vloog. Ze bevonden zich op dat moment zo’n dertig mijl uit de kust van Nieuw-Guinea, ter hoogte van ‘Kaap Vlakke Hoek’. Vrijwel meteen gaf de commandant in Hollandia het bevel ‘illuminate and attack’. Het vliegtuig maakte een duikvlucht, wierp lichtpijlen af en probeerde met de boordmitrailleur te schieten. De pijlen ontbrandden niet en de mitrailleurs weigerden. Bij een tweede poging werd de Neptune vanaf één van de mtb’s onder vuur genomen.
Voor de Nederlanders was dat het teken om massaal in de aanval te gaan. Het vuur van de Evertsen, die paraat was, trof de Matjan Tutul met het eerste salvo. De brandende Tutul voer op volle kracht door, de beide andere mtb’s draaiden om. Om de achtervolging in te zetten, moest de Evertsen voor de Tutul langs, deze zag er echter nog niet zo beschadigd uit. De commandant van de Evertsen had tijdens de Tweede Wereldoorlog zelf ervaring opgedaan op een mtb en wist dus waartoe het schip in staat was. Hij besloot de Matjan Tutul daarom tot zinken te brengen. Alle officieren aan boord, ook commodore Soedarso, vonden daarbij de dood.
Vervolgens werd de achtervolging ingezet op de andere twee, vluchtende, boten. Eén werd van grote afstand nog geraakt, de ander voer op een rif. De Evertsen voer terug naar de plek waar de mtb was gezonken en haalde rond de vijftig overlevenden en één dode aan boord. De gevangenen werden verzorgd en gevoed op het helikopterdek. De scheepsarts kon direct aan het werk met het afzetten van restanten van afgerukte benen. Aan boord overleden nog twee zwaargewonden. De volgende ochtend werden de opgepikte drenkelingen aan land gezet bij Kaimana, hun vermoedelijke doel en overgedragen aan de politie.

De politiek reageert
Moersjid vloekt in het Nederlands

Door het tijdsverschil was het in Nederland nog de middag van 15e januari, toen de eerste berichten over het gevecht binnenkwamen. Diezelfde avond belegde het kabinet een spoedzitting. De regering besloot de diensttijd van de in Nieuw-Guinea dienende militairen te verlengen. Verder werd overwogen de zaak officieel onder de aandacht van de Veiligheidsraad te brengen, maar die stap zou de mogelijkheid van informeel overleg met Indonesië over Nieuw-Guinea in gevaar brengen. Daarom werd afgewacht wat Indonesië zou doen, maar ook Soekarno kaartte het incident niet officieel aan in New York. Buiten de Veiligheidsraad om brachten beide partijen alleen de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties op de hoogte.
Intussen had de commandant strijdkrachten in Hollandia laten weten dat hij klaar was om de confrontatie met Indonesië voort te zetten tot in de haven van de Aroe-eilanden: ‘Voornemens dinsdag 16 januari bij daglicht Indonesische oorlogsschepen nabij uitgangsbasis op Aroe-eilanden aan te vallen’, zo zond hij in zijn codebericht aan de Bevelhebber der Zeestrijdkrachten in Den Haag. Die reageerde alert en liet drie uur later weten: ‘Waardeer uw begrijpelijke reactie. Ben echter na overleg met regering van mening dat door u voorgestelde tegenaanval op dit moment niet verantwoord is, omdat geen daadwerkelijke landing heeft plaatsgevonden’.
In Indonesië bracht kolonel Moersjid verslag uit aan generaal Nasoetion, de bevelhebber van de landmacht. Die gaf hem vervolgens te verstaan dat hij zelf maar naar Soekarno moest gaan met het slechte nieuws. Moersjid is daarover nog altijd verbolgen. Net als over de manier waarop de zaak was aangepakt. Zonder luchtsteun hadden de mtb’s geen kans. In Bogor, waar Soekarno vergaderde met het Oppercommando voor de verovering van West-Irian, maakte hij de generaals voor gek uit. ‘Ik heb het in het Hollands gezegd, want als er gevloekt moet worden, is het beter als je dat in het Nederlands doet. Ik vind dat smakelijker’.

De agressor
Een mtb zonder torpedo’s

Dat de eerste aanval van het Nederlandse verkenningsvliegtuig mislukte, zorgde ervoor dat de Indonesiërs feitelijk als eersten vuurden. Een geluk voor Nederland, dat daarmee de actie internationaal makkelijker kon verantwoorden. Ondanks het uitvaardigen van de opdracht alle motortorpedoboten te vernietigen, kon Den Haag het vuren van de fregatten afdoen als het antwoord op Indonesische agressie.
Achteraf bleek dat de Matjan Tutul op 15 januari geen torpedo’s aan boord had. Engeland had geweigerd die te leveren vanwege het conflict rond Nieuw-Guinea. Bovendien zaten de drie mtb’s zo vol met infiltranten dat er aan boord nauwelijks ruimte was geweest om ze op te slaan. ‘Een motortorpedoboot zonder torpedo’s is natuurlijk een groot risico’, zegt ook Soedomo nu. Daarom moest een gevecht met de Nederlandse schepen worden voorkomen. Op het moment dat de aanval van de Neptune mislukte, gaf hij de opdracht niet te schieten en om te keren. Het was de bedoeling de lampen te ontsteken en normaal in internationale wateren te varen. ‘Misschien was de situatie anders geweest als er niet was geschoten. Het ging om discipline. Ik had een order gegeven en toen is er toch een jongen gaan schieten, misschien uit opwinding. Dat was fataal’.
Soedomo, opgeleid in Den Helder en naar eigen zeggen een klasgenoot van de commandant van de Evertsen, maakte ondanks de dramatisch verlopen poging promotie. Hij werd aangesteld als bevelhebber van de schepen die betrokken zouden worden bij de invasie van Nieuw-Guinea die was gepland voor later in 1962. Tijdens een grootscheepse amfibische landing zouden 15.000 mariniers en 30.000 soldaten aan land worden gezet. ‘Ik had 120 schepen onder mij. Tegen vier jagers, twee fregatten en drie onderzeeërs van Nederland’. Nadat Amerikaanse verkenningentoestellen die enorme vloot hadden zien liggen, zetten ze Nederland onder druk om via onderhandelingen een akkoord te bereiken, zo beweert Soedomo. Rond die tijd had de top van het Nederlandse leger al geen zin meer in een oorlog om Nieuw-Guinea. Ze drong er bij de regering op aan snel een politieke oplossing te bewerkstelligen. Nederland bereikte op 15 augustus 1962 een akkoord met Indonesië dat vervolgens de invasie afgelastte.

Wat volgens mij ook de reden is dat Amerika zoveel druk uitoefende op Nederland, is dat als Nederland in oorlog raakte met Indonesië, Amerika volgens de NATO regels moest helpen, waardoor Rusland mischien wel Indonesië ging steunen en de derde wereld oorlog begon.

Een half uur durende documantaire is te vinden op http://www.anderetijden.nl
"We zullen ze er wel even uitgooien en er met de blanke klewang op in gaan"
De laatste woorden van majoor J. H. A. Jacometti, mei 1940
Gebruikersavatar
ronhui
Lid
Berichten: 39
Lid geworden op: 03 dec 2004, 15:57
Locatie: Almere
Contacteer:

Bericht door ronhui »

http://evertsen.veteranen.nl/actie_plot.htm

Hier staat het actieplot en een ANP radionieuwsbericht
"We zullen ze er wel even uitgooien en er met de blanke klewang op in gaan"
De laatste woorden van majoor J. H. A. Jacometti, mei 1940
Gebruikersavatar
Ioannis
Lid
Lid
Berichten: 387
Lid geworden op: 08 dec 2004, 11:13
Locatie: Brabant

Re: De slag bij Vlakke Hoek, laatste zeeslag van de Marine

Bericht door Ioannis »

ronhui schreef:
8><--------

Wat volgens mij ook de reden is dat Amerika zoveel druk uitoefende op Nederland, is dat als Nederland in oorlog raakte met Indonesië, Amerika volgens de NATO regels moest helpen, waardoor Rusland mischien wel Indonesië ging steunen en de derde wereld oorlog begon.

Een half uur durende documantaire is te vinden op http://www.anderetijden.nl
Nee, dat staat helemaal niet in het Navo verdrag!

Er was een loopgravenoorlog tussen Luns en Prins Bernhard en zijn maatjes (Bilderberg).
Bernhard wilde van Nieuw Guinea af, Indonesië zijn zin geven, omdat er financieel gewin uit te halen was. Dat later Soeharto aan de macht kwam, viel goed bij bepaalde Nederlandse hoge kringen.
Altijd leuk voor Shell en zo... ;)

Amerika wilde geen gedonderjaag in Indonesië, omdat Zuid Oost Azië (Vietnam) ook al enkele conflicten op uitbarsten stonden.
Verder wilde de VS gewoon Nederland uit hun invloedssfeer weg hebben.
Gebruikersavatar
ronhui
Lid
Berichten: 39
Lid geworden op: 03 dec 2004, 15:57
Locatie: Almere
Contacteer:

Re: De slag bij Vlakke Hoek, laatste zeeslag van de Marine

Bericht door ronhui »

Ioannis schreef:
Nee, dat staat helemaal niet in het Navo verdrag!
In artikel 5 van het verdrag staat:

De Partijen komen overeen, dat een gewapende aanval tegen een of meer van haar in Europa of Noord-Amerika als een aanval tegen haar allen zal worden beschouwd; zij komen bijgevolg overeen, dat, indien zulk een gewapende aanval plaats vindt, ieder van haar de aldus aangevallen Partij of Partijen zal bijstaan, in de uitoefening van het recht tot individuele of collectieve zelfverdediging erkend in Artikel 51 van het Handvest van de Verenigde Naties, door terstond, individueel en in samenwerking met de andere Partijen, op te treden op de wijze, die zij nodig oordeelt - met inbegrip van het gebruik van gewapende macht - om de veiligheid van het Noord-Atlantisch gebied te herstellen en te handhaven.
Elke gewapende aanval van dien aard en alle dientengevolge genomen maatregelen moeten terstond ter kennis worden gebracht van de Veiligheidsraad. Deze maatregelen zullen worden opgeheven, zodra de Veiligheidsraad de nodige maatregelen zal hebben genomen, om de internationale vrede en veiligheid te herstellen en te handhaven.

aangevuld met artikel 6

Voor de toepassing van Artikel 5 wordt mede als een gewapende aanval op een of meer der Partijen beschouwd een gewapende aanval op het grondgebied van een der Partijen in Europa of Noord-Amerika, op de Algerijnse Departementen van Frankrijk, op de bezettingstroepen van een der Partijen in Europa, op de eilanden vallende onder de rechtsmacht van een der Partijen in het Noord-Atlantisch gebied ten noorden van de Kreeftskeerkring of op schepen of luchtvaartuigen van een der Partijen in dit gebied.

Dit laatste artikel is zeker van toepassing.
"We zullen ze er wel even uitgooien en er met de blanke klewang op in gaan"
De laatste woorden van majoor J. H. A. Jacometti, mei 1940
Gebruikersavatar
Ioannis
Lid
Lid
Berichten: 387
Lid geworden op: 08 dec 2004, 11:13
Locatie: Brabant

Bericht door Ioannis »

Huh???

Sinds wanneer liggen Indonesië en Nieuw Guinea in de Noord Atlantische oceaan?

Het gaat over de NOORD ATLANTISCHE verdrags organisatie.

Waar zou dat zijn? :roll:

Maar het geeft niks hoor...
De Nederlandse regering schijnt zich ook te vergissen..
Die denken ook dat Afghanistan en Irak naast Groot Brittannië liggen...
Wel iets naar het zuiden... Anders was het er ook niet zo warm ;)
Of misschien wel achter Roemenië of zo... Europa is groot!!!

Maar het moet natuurlijk wel ten noorden van 23,5 graden NOORDERBREEDTE liggen.. ;)
Gebruikersavatar
ronhui
Lid
Berichten: 39
Lid geworden op: 03 dec 2004, 15:57
Locatie: Almere
Contacteer:

Bericht door ronhui »

Het is maar hoe je het bekijkt:
op de eilanden vallende onder de rechtsmacht van een der Partijen in het Noord-Atlantisch gebied ten noorden van de Kreeftskeerkring
Nieuw Guinea viel onder de rechtsmacht van Nederland en Nederland is een der partijen in het Noord-Atlantisch gebied. Het ligt zelf niet in dat gebied, maar behoorde wel tot de rechtsmacht.

Met andere woorden, Nieuw Guinea was een onderdeel van Nederland. Als Nederland daarom om assistentie had gevraag, had deze geboden moet worden.

Althans, dat is mijn mening!
"We zullen ze er wel even uitgooien en er met de blanke klewang op in gaan"
De laatste woorden van majoor J. H. A. Jacometti, mei 1940
Gebruikersavatar
Ioannis
Lid
Lid
Berichten: 387
Lid geworden op: 08 dec 2004, 11:13
Locatie: Brabant

Bericht door Ioannis »

ronhui schreef:Het is maar hoe je het bekijkt:
op de eilanden vallende onder de rechtsmacht van een der Partijen in het Noord-Atlantisch gebied ten noorden van de Kreeftskeerkring
Nieuw Guinea viel onder de rechtsmacht van Nederland en Nederland is een der partijen in het Noord-Atlantisch gebied. Het ligt zelf niet in dat gebied, maar behoorde wel tot de rechtsmacht.

Met andere woorden, Nieuw Guinea was een onderdeel van Nederland. Als Nederland daarom om assistentie had gevraag, had deze geboden moet worden.

Althans, dat is mijn mening!
Tja, dat kan dan wel jouw mening zijn, maar het slaat nergens op.

Indonesië was al onafhankelijk, en Nieuw Guinea zou volgens het onafhankelijkheidsverdrag met Indonesië ook in 1950 aan Indonesië overgedragen worden..

Verder gaat het om de Noord Atlantische verdrags organisatie.
Eilanden ergens buiten het NAVO gebied op de wereld, die onder de rechtsmacht van landen vallen die deel uit maken van de Navo, maken dus mooi geen deel uit van dit verdrag!

Waarom denk je dat de Britten de Falkland oorlog alleen hebben moeten uitvechten?
Waarom hebben ook geen Navo troepen in Afrika gevochten om Mocambique en Angola voor Portugal te behouden?
Een Oost Timor dan? Dat was van Portugal, en werd doodleuk door Indonesië ingelijfd.

Ik weet ook wel dat veel mensen moeite hebben om internationaal juridische teksten te lezen, maar het Navo verdragsgebied beperkt zich wel degelijk tot Europa en Noord Amerika.
Gebruikersavatar
ronhui
Lid
Berichten: 39
Lid geworden op: 03 dec 2004, 15:57
Locatie: Almere
Contacteer:

Bericht door ronhui »

Ioannis schreef:

Tja, dat kan dan wel jouw mening zijn, maar het slaat nergens op.
Voor jou mischien niet, maar voor mij zeker wel, een beetje respect zou op zijn plaats zijn. Mocht ik het bij het verkeerde eind hebben, zal ik dat zeker toegeven, maar op dit momentis het gewoon een verschil van mening wat met argumenten opgelost moet worden.
Indonesië was al onafhankelijk, en Nieuw Guinea zou volgens het onafhankelijkheidsverdrag met Indonesië ook in 1950 aan Indonesië overgedragen worden..
Op 27 december 1949 verleende Nederland Indonesië haar onafhankelijkheid. Maar het westelijk deel van Nieuw-Guinea bleef buiten de soevereiniteitsoverdracht. Onder de naam Nederlands Nieuw-Guinea zou deze verre uithoek van Indië voorlopig nog onder heerschappij van Den Haag blijven

Verder gaat het om de Noord Atlantische verdrags organisatie.
Eilanden ergens buiten het NAVO gebied op de wereld, die onder de rechtsmacht van landen vallen die deel uit maken van de Navo, maken dus mooi geen deel uit van dit verdrag!
Als ik de tekst zo lees, is dat wel het geval, maar het is maar hoe je deze tekst uit wil leggen. Ik heb voor uitsluitsel een mail gestuurd naar het voorlichtingscentrum van het ministerie van Defensie, met de vraag of deze mij de correcte uitleg kan toesturen
Waarom denk je dat de Britten de Falkland oorlog alleen hebben moeten uitvechten?
Waarom hebben ook geen Navo troepen in Afrika gevochten om Mocambique en Angola voor Portugal te behouden?
Een Oost Timor dan? Dat was van Portugal, en werd doodleuk door Indonesië ingelijfd.
Ik denk persoonlijk dat betreffende de Falkland Eilanden, Engeland het zelf wou oplossen. Daarvoor hebben ze niet de assistentie van de andere NAVO landen ingeroepen.
Ik weet ook wel dat veel mensen moeite hebben om internationaal juridische teksten te lezen, maar het Navo verdragsgebied beperkt zich wel degelijk tot Europa en Noord Amerika.
Wederom, het is maar hoe je het uitlegd
"We zullen ze er wel even uitgooien en er met de blanke klewang op in gaan"
De laatste woorden van majoor J. H. A. Jacometti, mei 1940
Gebruikersavatar
ronhui
Lid
Berichten: 39
Lid geworden op: 03 dec 2004, 15:57
Locatie: Almere
Contacteer:

Bericht door ronhui »

De vraag ligt nu bij het voorlichtingscentrum van de NAVO. Hoop volgende week te kunnen bevestigen dat ik gelijk heb of ander te vertellen dat ik ongelijk heb.
"We zullen ze er wel even uitgooien en er met de blanke klewang op in gaan"
De laatste woorden van majoor J. H. A. Jacometti, mei 1940
Plaats reactie