Berlijn

De gevechten en operaties tijdens WOII
Gebruikersavatar
Harro
Lid
Lid
Berichten: 4440
Lid geworden op: 03 nov 2004, 18:27

Bericht door Harro »

De geciteerde inmiddels overleden Nederlander was ook chauffeur op een kolenwagen.
De geschiedenis is het heden gezien door de toekomst - Godfried Bomans
"Wilders die weer wat uitkraait over criminele allochtonen: in zijn wereld is dat een pleonasme" - Alexander Pechtold
Gebruikersavatar
Harro
Lid
Lid
Berichten: 4440
Lid geworden op: 03 nov 2004, 18:27

Bericht door Harro »

Tegen de avond zocht ik Tempelhof weer op en maakte ik kennis met mijn andere lotgenoten. Gelukkig nog een paar Hollanders, wat Belgen en Fransen, in totaal 20 man. Het was een gemeenschapslager van kolenhandelaars. dus waren er uitsluitend kolenarbeiders. Het Lager bestond uit 2 barakken, waarin ongeveer 300 man gehuisvest waren. Het grootste deel bestond uit Oekraïners, die met hun aparte lichaamsgeur (stank) en door het vele gebruik van knoflook de atmosfeer grondig verpestten. Dan waren de barakken onoglijk van aanzien, verveloos en door de onmiddellijke nabijheid van een groothandel in kolen, van een zwarte kolenstoflaag voorzien. De badgelegenheid was beslist onvoldoende. In totaal 6 douches en een paar vrije waterkranen. Warm water was alleen aanwezig voor hen, die het eerst thuis kwamen. Daarnaast was een hok, waar netjes op een rijtje zonder afscheiding 10 w.c.'s stonden. Wel waren er een paar defect, maar dat was geen beletsel om ze tot de rand toe te vullen! Een urinoir was ook aanwezig in de vorm van een ongeveer 3 meter lange bak op een meter hoogte aan de wand bevestigd. Ook dat ding was eeuwig verstopt, maar wat te veel was liep er wel over heen! Het eten was zonder meer slecht en lang niet voldoende. Goor en met flarden van vuile werkkleren aan zaten ze daar en vertelden me vast wat me te wachten stond! Eén geluk was het, de kachel brandde heerlijk, ieder nam een paar briketten mee van zijn baas en daar mee konden we volop stoken en vooral koken. Zij, die ook in Duitsland in een Lager waren ondergebracht weten wat het zeggen wil als je zelf nog koken kon. Daaraan werd het grootste gedeelte van de avond besteed. Er waren ook wel electrische kookplaatjes, maar die gaven steeds kortsluiting en ergernis net de Lagerführer, gevolgd door in beslag neming van het apparaat. Maar wij konden naar hartelust de bruine bonen, ons uit Holland toegestuurd, koken. En nu vertelden ze me vast wat voor werk me te wachten stond, wat ik wel en niet moest doen. En toen ik zo de kring eens rond keek en die zwart omrande ogen zag en die haveloze plunje, die de meesten droegen, toen voelde ik eerst goed, dat ik nu in het buitenland was en dat ik werkelijk gedwongen was om hier te werken. Eén voor allen, allen voor één.... 2 maanden bleef ik in dat Lager, 2 maanden, waarvan ik elke dag wel kon kotsen van de sociale noodtoestand, die daar heerste. Daar hokten nu samen oververmoeide mensen van diverse landen. Ontspanning was er niet; enkel kolenzwart en slecht eten. Gelukkig gaat het niet iedereen zo. Ik heb ook andere lagers gezien, netjes in de verf met goed aangelegde wegen, omzoomd met gras en wat struiken of bomen hier en daar. En voor één ding: helder en goed onderhouden met voldoende wasgelegenheid. Och, overal mankeerde er wel wat. Een Hollander is nu eenmaal niet geschikt voor een lager en het zijn de Hollanders, die het meest te klagen hadden. Maar ik was zo gelukkig om een kamer te vinden, die ik samen betrok met een Belg. Het is een eenvoudig tuinhuisje: de huur is veel te hoog, maar alles is beter dan een lager. En ik weet me er door heen te slaan. De eerste maanden waren het zwaarst, meer dan eens brachten we met z'n drieën meer dan 20 ton briketten per dag weg, die in z.g. kasten van 75 kg verpakt waren en die overal in de kelders gedragen moeten worden en uitgepakt. Vaak werd er op 1 dag een wagon van ca. 20 ton in kasten verpakt en tegelijk werd dan nog de grootste helft weggebracht. Maar zo als gezegd, ik sloeg me er door heen. En financieel had ik het ook niet slecht. Door een onwetendheid van mijn cheffin had ik nog 12 Pfennig per uur meer dan het maximum loon was en we maakten lange dagen, zo dat ik meermalen 70 tot 80 Mark netto per week had. Dan kwam er nog wat fooi bij, zo dat ik meermalen de 100 Mark overschreed. Dan werd er ook veel in natura gegeven, zo als brood en sigaretten, zo dat ik nimmer over te weinig eten heb kunnen klagen. Ook kregen we wel bonnen voor brood of vet en een enkele keer vlees. Maar het leven was erg duur. 's Middags en 's avonds in een restaurant eten, dat kost wat. Maar ik kon toch 's avonds geen eten koken voor me zelf? Daarvoor waren we te moe en rolden meest meteen in bed. En zo verging de zomer van 1943. In juni was mijn Deense collega met verlof gegaan en niet terug gekomen. Hij had gelijk. Hij was vrijwillig naar Berlijn gekomen, zo als alle hier vrijwillig zijn. Hij dacht goud te vinden in Berlijn, maar nu niet speciaal het zwarte goud. Hij is ontnuchterd en met een betere kijk op het wereldgebeuren weer naar zijn dorpje terug gekeerd. Maar nu wordt het beter voor me. Omdat we het werk met 2 man lang niet af kunnen nemen we vaak russische krijgsgevangenen. En omdat we die om 4 uur weer afleveren moeten, nemen we er meestal twee, Het werk wordt nu lichter voor me en ik ben vroeger klaar. Het wordt intussen tijd, dat ik mijn verlof moet aanvragen. Ik heb me aardig weten te redden en kon behoorlijk geld naar huis sturen en ten opzichte van de meeste landgenoten had ik het best en werd ik benijd. Zeker 95% van de arbeiders zijn in lagers onder gebracht, hebben te weinig eten en kunnen maar een schamel loon naar Holland sturen. Ik daarentegen woon op een kamer, kom aan eten en aan rookwaren niets te kort en stuur behoorlijk geld naar huis. Over mijn cheffin ben ik best tevreden. Nooit klaagt ze, dat we te weinig doen en wanneer ik iets te wensen heb, doet ze alle moeite om dit in te willigen.

Ik wil u nog iets vertellen over de wijze van kolenaanvoer in Berlijn. Praktisch iedereen stookt hier voor huisbrand briketten. De bruinkoolbriketten worden op korten afstand van Berlijn gewonnen in geweldige hoeveelheden en is de goedkoopste brandstof. Moderne haarden of haardkachels, die met anthraciet gestookt moeten worden, zijn hier onbekend. Ieder huis, ook de nieuwbouw, heeft in de huiskamer een grote betegelde kachel staan, speciaal ingericht voor het stoken van briketten. Zij behoren bij het huis. De normale grootte is anderhalve meter hoog, ongeveer 80 cm breed en 40 cm diep. De eigenlijke vuurhaard is geheel onderaan en het deurtje om brandstof in te gooien, is hoogstens een halve meter boven de grond. Door het bovenste gedeelte circuleert alleen de hitte. Het gehele gevaarte is van steen en daardoor duurt het geruime tijd voor dat het ding warm is, maar is hij eenmaal door gewarmd, dan is hij niet zo gauw meer te temperen. Wanneer hij dan geheel afgesloten wordt, kan men het vuur gerust de gehele dag ongemoeid laten. Briketten houden ontzettend lang hun vuur wanneer er geen lucht bij komt. In de grotere huizen ziet men wel kachels, die twee tot drie meter hoog zijn. De briketten werden alle per trein aangevoerd en wel in een z.g. "Streckenzug". Zo als men weet bestaat Berlijn uit verschillende districten, die vroeger alle min of meer zelfstandig waren. Ieder district heeft zijn eigen goederenstation of deelt dat station met het aangrenzende district. Zo komen dan op het station Lichterfelde-Ost de kolen binnen voor Lichterfelde-Ost en -Süd en Lankwitz. De kokenhandelaars zijn allemaal georganiseerd en door de organisatie is op ieder station een kolenhandelaar als voorman aangewezen, die zo'n gehele kolentrein verdelen moet onder z'n collega's. Het is een z.g. "Ehrenamt" maar die baantjes brengen wel grote verantwoordelijkheid mee maar leveren niets op. Zo is hij er verantwoordelijk voor dat iedere wagon de dag van binnenkomst ook gelost wordt. Wanneer een kolenhandelaar zelf niet in staat is om zijn wagon te lossen, b.v. omdat zijn auto stuk is of geen benzine meer heeft, en dat kwam de laatste tijd nog al eens voor, dan kan hij een andere collega verplichten om zijn materiaal ter beschikking te stellen. Ook moet hij bij de maandelijkse benzine-aanvrage zijn goedkeuring geven, kortom, de "Obmann" is de man, waar alles om draait als er iets bijzonders aan de hand is. En dat was er nog al eens tijdens de oorlog. "Herr Messner" was zijn naam en in de vorige oorlog had hij ook al het zelfde baantje opgeknapt. Hij was een typisch echt Duits mannetje. Duitser in hart en nieren, maar met een vooroordeel tegen het Hitlerregime. Hij was kort en dik met een buikje en deed denken aan een tiroler, die ieder ogenblik kan gaan jodelen. Het was geen bullebak, in tegendeel, hij bezat veel tact om met iedereen goede vrienden te blijven en toch zijn wil door te zetten. Niets was hem te veel en hij kon niet zien wanneer er buitenlanders of russise krijgsgevangenen slecht behandeld werden. Hij mocht natuurlijk niet openlijk protesteren maar op een handige manier bereikte hij dan vaak zijn doel. Kees werkt als chauffeur bij hem en Kees wordt door ons allen benijd, want Kees hoeft niet mee te werken. Messner neemt altijd voldoende russen en als drie het werk kunnen doen, dan neemt hij er vier. Maar niet iedereen is zo! Hij mocht graag met ons praten en hij had veel begrip voor onze moeilijkheden, maar, en zoo gaat het altijd, ieder voelt zijn eigen leed het zwaarst. Zo ook hij. "Wat ben ik nu " placht hij te zeggen, "geld heb ik genoeg verdiend in mijn leven. Mijn zoon, die al een paar jaar de zaak had over genomen, is nu soldaat, mijn andere zoon is gesneuveld evenals mijn schoonzoon en ik ben verplicht de zaak voort te zetten en Obmann te blijven en iedere morgen en ook 's zondags om zes uur op het Bahnhof te kijken, of er soms wagons zijn. Ich bin, " zo besloot hij altijd, "mit meinen 63 Jahren, mein eigener Gefangene!"
De geschiedenis is het heden gezien door de toekomst - Godfried Bomans
"Wilders die weer wat uitkraait over criminele allochtonen: in zijn wereld is dat een pleonasme" - Alexander Pechtold
Gebruikersavatar
Narcolepticus
Lid
Berichten: 1270
Lid geworden op: 13 okt 2004, 21:41
Locatie: Bel 156

Bericht door Narcolepticus »

Harro, is dit een stuk voor het eerste stukje dat je hebt gepost?
En zo verging de zomer van 1943
Gebruikersavatar
Harro
Lid
Lid
Berichten: 4440
Lid geworden op: 03 nov 2004, 18:27

Bericht door Harro »

Klopt, dit is vlak na zijn aankomst in 1943 en schetst zijn werkzaamheden als kolenchauffeur.
De geschiedenis is het heden gezien door de toekomst - Godfried Bomans
"Wilders die weer wat uitkraait over criminele allochtonen: in zijn wereld is dat een pleonasme" - Alexander Pechtold
Gebruikersavatar
Narcolepticus
Lid
Berichten: 1270
Lid geworden op: 13 okt 2004, 21:41
Locatie: Bel 156

Bericht door Narcolepticus »

Ok. Dan ben ik niet helemaal in de war.
Gebruikersavatar
Harro
Lid
Lid
Berichten: 4440
Lid geworden op: 03 nov 2004, 18:27

Bericht door Harro »

Woensdag 25 april 1945

Gisteravond heb ik moeten onderbreken. Achter elkaar kwamen een paar granaatinslagen, zodat mijn kamer weer vol stof was. Voor de rest van de dag ben ik in de schuilkelder geweest. Om drie uur in de morgen was het weer wat rustig en heb ik me gekleed op bed gelegd en waarachtig nog tot acht uur kunnen slapen. En verder met mijn verhaal van gisteren: Ik was zo'n beetje aan het wandelen, in hoofdzaak om wat nieuws op te doen. Een paar vrouwen ontmoette ik nog van de overkant van het Teltow-kanaal en die wisten me te vertellen, dat daar al Russische pantsers waren. Maar nu komt het: een eindje verderop houdt een wagen stil bij een winkel en laadt daar nog boter, margarine en een paar balen suiker af! Terwijl de Russen ieder ogenblik om de hoek kunnen komen kijken!! Maar iets zonder bon verkopen? "Das kommt nicht im Frage!" Ja, ieder moment kan een granaat de boter overal heen smijten; twee huizen verderop verkoopt een bakker zijn brood. Maar zonder bon? Moet je net denken!
Vandaag heb ik geen lust om op straat te gaan. Er schijnen straatgevechten plaats te vinden. Mitrailleurs, machinepistolen en geweren ratelen af en toe, en zo dichtbij dat het niet mooi meer is, terwijl diepvliegers schieten en bommenwerpers hun eitjes laten vallen. Het moet werkelijk zo zijn dat de Hindenburgdamm gevechtsterrein geworden is. Ik berg nu mijn spullen maar op en wacht op de dingen die komen zullen. Mijn Schutzpapier in de Russische taal, uitgegeven door het Zweedse consulaat, heb ik voor in mijn portefeuille gestopt. Nu maar afwachten... Hier in huis zijn enkel vrouwen. Frau Simon, de huiseigenares, en haar zuster en nog drie andere . Hun echtgenoten zijn allen soldaat, behalve de man van Frau Simon. Haar man was een Jood...
Voor het huis is een waranda uitgebouwd, ruim een halve meter boven de grond, die uitkomt in een grote voortuin. De waranda rust op pijlers. In de muur, onder de waranda, zijn nog een paar keldervensters en van daaruit heb ik een tamelijk beschut uitzicht. En zo zie ik af en toe kleine groepjes SS-soldaten met pantservuisten en mitrailleurs in de richting trekken waar de Russen vermoedelijk vandaan komen. Plotseling komen er uit tegenovergestelde richting, maar dan door de tuinen heen, steeds dekking zoekende, een troep Volkssturmers. Even later zijn ze in onze tuin en kan ik ze aanroepen. Daarvan hoor ik dat er twee Russische pantsers en wat Russische soldaten over de brug gekomen zijn. Daarna hadden de Duitsers kans gezien om de brug te laten springen. Die pantsers waren getroffen, maar ze konden het pantserkanon nog gebruiken. De Russen waren zich nu aan het verdedigen, terwijl zij die nog op de brug waren, bezig waren een noodverbinding te maken. Op mijn vraag waarom ze terug kwamen, terwijl er nog SS-soldaten naar voren gingen, antwoordden zij, dat ze heel geen lust hadden om zich voor das Schwein te offeren. Hun commandant had hun gezegd, dat ze moesten blijven totdat de SS versterking had gebracht. Maar toen ze de SS-ers zagen aankomen hadden ze in een onbewaakt moment de benen genomen en drongen zich nu door de tuinen heen, achterwaarts. Ik verzocht hen echter om weer verder te gaan, teneinde te voorkomen dat ons huis ook gevechtsterrein zou worden. Ze hadden een schuilloopgraaf op het oog, die twee huizen verderop in een tuin gebouwd was. Ze zouden hun geweren en pantservuisten buiten de loopgraaf laten liggen en rustig afwachten. Of ik nu zo goed wilde zijn om bij komst van de Russen hun te zeggen dat zij zich in de loopgraaf overgaven... Voorlopig moesten zij zich dekken voor de SS. Ik ga weer naar ons eigen schuilcompartiment om de laatste berichten door te geven. Het schieten in de onmiddellijke nabijheid blijft steeds aanhouden, evenals het bombarderen van de vlakbij gelegen "Adolf Hitler Kazerne", waardoor het huis geregeld staat te dreunen en te schudden. Maar door de spanning van "straks zijn de Russen er" merken we het niet eens meer en even later ga ik weer naar mijn uitkijkpost. Op straat zie ik niets meer gebeuren, maar ik hoor genoeg! Plotseling zie ik een groep SS-mannen terug hollen. Ik zie nog juist dat er een paar voorover vallen op straat, een paar zoeken dekking achter de zware bomen en de rest blijft stil staan met de handen in de hoogte! EN DAAR ZIE IK DE RUSSEN! Een drietal neemt de SS-mannen gevangen, dat wil zeggen, dwingen hen terug te lopen terwijl ze er met hun machinegeweer in de aanslag achteraan gingen. Zeker een twintigtal anderen, ook met het geweer in de aanslag, zoeken naarstig in alle richtingen naar andere soldaten. Dan vallen er ook een paar Russen en dat is voor de anderen het sein om als een gek in het rond te schieten. Ik heb genoeg gezien... Het bovenstaande speelde zich in enkele seconden af, maar nooit zal ik dat schouwspel vergeten. Dit was oorlog... Ik ga weer de schuilkelder in en aan mijn gezicht kunnen ze wel zien, wat er gaande is. Niemand vraagt wat en ik kan niets zeggen. Maar ik heb mijn zin. Ik heb stof voor mijn dagboek...
\
We wachten af en minuten duren uren. Ik denk nu koortsachtig na over mijn positie. Een mensen leven heeft op het moment absoluut geen waarde en kunnen die, door straatgevechten opgewonden en verhitte Russen, wel aan mijn neus zien dat ik maar een Hollandse dwangarbeider ben? En gebruiken ze nog consideratie met ons Ausländer? We hebben zoveel gehoord...
Verschuilen tot een rustiger ogenblik heeft weinig zin. Maar ik heb ook weinig zin om ze met een vrolijke welkomstgroet tegemoet te lopen. Maar dan wordt me plotseling geen tijd meer gegeven om na te denken! Luid en opgewonden schreeuwen en roepen in de mij van klank zo bekende Russische taal hoor ik plotseling in de achtertuin voor de kelderingang. Onze schuilkelder loopt in het midden dwars door onder het huis door, zodat men van buitenaf eerst een gangetje van een paar meter door moet en dan de hoek om moet. Voor dat gangetje stonden ze nu en schreeuwden iets naar binnen. Het enige wat ik doen kon, was roepen: "Niks soldat hier, Hollanski". Dit riep ik een paar maal en als antwoord werd er een paar maal een salvo met een machinegeweer gelost... En steeds bleef ik maar roepen: "Niks soldat hier, Hollanski". Met mijn Schutzpapier stond ik al in mijn handen. En eindelijk kwam er een soldaat, in beide handen een revolver, om de hoek en allen stonden met de handen in de hoogte. "Niks soldat?", vroeg hij mij. Nee, niks soldaat, Hollanski en ik behoef niet te vertellen dat het water mij zo ongeveer in de schoenen stond. "Ah, koed, koed", zei hij en riep iets tot de anderen, waarna die ook met pistolen en geweren in de hand beneden kwamen. Snel werd de kelder aan een eerste onderzoek onderworpen en daarna konden we onze handen weer laten zakken. "Ah, Hollanski, prima" zei de sergeant die de leiding had. Voor een moment namen ze even rust, droogden hun bezweette gezichten wat af en vroegen water, hetgeen wij echter eerst moesten drinken. Maar geschreeuw van buiten deed hen weer opspringen en nu moest ik mee. Ik begreep niet wat ze wilden, maar het feit dat ze me gezegd hadden "Hollanski, prima" gaf me alweer zoveel moed, dat ik wel wat onzeker, maar toch met vertrouwen met hen mee ging. Buiten wees hij op de etages van het huis en vroeg me toen: "Deutsch Soldat?" Ik begreep hem en antwoordde: "Nee, niks soldat". Achteraf gezien was dat erg lichtvaardig, want overal in de buurt waren de Duitsers geweest en het zou heus niet onmogelijk zijn, dat er een paar een schuilplaats bij ons gezocht hadden of zich verdekt hadden opgesteld om straks tot een aanval over te gaan. Maar nu moest ik mee naar boven om alle kamers te openen en er in te kijken. Zodra ik een deur had opengedaan, voor zo ver ze niet openstonden, en binnen gestapt was, loste hij over zijn hoofd een paar schoten de kamer in en kwam dan zelf binnen kijken. 28 kamers telde het huis en toen ik weer beneden kwam stond weer het water in mijn schoenen... De stoottroep ging weer verder, maar direct daarna kwamen weer andere binnen, weer was het "doe, deutsch soldat?" Maar heel was rustiger antwoordde ik nu "niks soldat, hollanski" Maar deze stoottroepen hadden wat meer tijd en nu klonk het "oer, oer!" En hiermee kon ik mijn horloge offeren. Ik had voor mijn opgespaard geld een paar horloges gekocht want het Duitse geld was met het eindigen van de oorlog toch niets meer waard. We waren bevrijd door de Russen. Drie dagen en nachten moesten we in de kelder blijven wonen. Ik had bewegingsvrijheid en kon me rustig buiten vertonen. Wel werd me ieder ogenblik gevraagd of ik Duitser was, maar het was al voldoende als ik zei "niks deutsch, Hollanski" Naar papieren is me nooit gevraagd. En natuurlijk brandt nu de vraag op uw lippen "hoe waren nu die Russen?" Ik kan u nu mijn eigen ervaringen vertellen en weergeven, hetgeen zich bij ons in de kelder heeft afgespeeld en hoe vaak en onder welke omstandigheden er een revolver op me gericht was. Ik kan een keus maken uit datgene wat ik later vernomen heb van anderen, maar ik doe het niet. Ik kan u alleen dit zeggen, soldaten zijn over het algemeen niet zulke heilige boontjes, maar wanneer een leger, bestaande uit verschillende volksstammen, die in ontwikkeling zeden en gewoonten hemelsbreed verschillen met West-Europa, een leger dat bijna uitsluitend "spirit" (96% alcohol) drinkt en liefst met halve liters tegelijk, als zo'n leger eindelijk eens zijn triomf kan botvieren op de vrouwen van de zo gehate vijand, dan gebeuren er dingen die geen enkele West-Europeaan kan goedkeuren, ook al is hij nog zo anti-Duitser. Het ligt niet op mijn weg om verstrekkende gevolgen daarvan te voorspellen en ik wil allerminst beweren dat de Russen beestmensen zijn. Dat zijn de Nederlanders ook niet, maar als we gaan vragen hoe de Nederlanders in vroeger jaren in Nederlands Indië te keer zijn gegaan, dan staan we waarschijnlijk ook gek te kijken. Dit kan ik zeggen, wij als buitenlandse dwangarbeiders hebben een goede behandeling gehad en alle mogelijke medewerking. Alleen waren er maar weinig onder ons, die hun horloge hebben kunnen houden. Ik heb Hamed, Achmed en hun vrienden niet meer gezien, gelukkig maar. Ze hebben het me vaak verteld wat er zou gebeuren als het rode leger Berlijn binnen zou trekken. Ik had ze niet graag ontmoet als eindelijk bevrijde gevangenen. Ze hadden het me al vaak beloofd: "Roeski kom, doe auch roeski soldat! Doe niet! Viel snaps drinken, viel maatke (vrouwen)!!!" Maar ik heb altijd gedacht het zal wel loslopen, maar nu weet ik beter.
De geschiedenis is het heden gezien door de toekomst - Godfried Bomans
"Wilders die weer wat uitkraait over criminele allochtonen: in zijn wereld is dat een pleonasme" - Alexander Pechtold
Gebruikersavatar
Tim Y.
Lid
Berichten: 1202
Lid geworden op: 27 apr 2005, 14:42
Locatie: Kerkrade

Bericht door Tim Y. »

Lt. Tim_NL Geplaatst: 09-05-2005 16:24 Onderwerp:

--------------------------------------------------------------------------------

Ik zal er eens opletten als dit herhaalt wordt.
En komende Dinsdag word hij weer herhaalt. Ik zal er dus eens op letten. :wink:
- Voorheen: Lt. Tim_NL
A man is not dead, until he is forgotten.
Gebruikersavatar
Narcolepticus
Lid
Berichten: 1270
Lid geworden op: 13 okt 2004, 21:41
Locatie: Bel 156

Bericht door Narcolepticus »

Ja Harro, staat dit in je archief op of een of andere Internet Site?
Opgeheven account 1427

Bericht door Opgeheven account 1427 »

Archief :wink:

Oeps, sorry, antwoord voor een ander ... :mrgreen:
Gebruikersavatar
Harro
Lid
Lid
Berichten: 4440
Lid geworden op: 03 nov 2004, 18:27

Bericht door Harro »

Dit komt uit de memoires van wijlen de zwager van mijn grootvader.
De geschiedenis is het heden gezien door de toekomst - Godfried Bomans
"Wilders die weer wat uitkraait over criminele allochtonen: in zijn wereld is dat een pleonasme" - Alexander Pechtold
Gebruikersavatar
Narcolepticus
Lid
Berichten: 1270
Lid geworden op: 13 okt 2004, 21:41
Locatie: Bel 156

Bericht door Narcolepticus »

Dat antwoord had ik wel verwacht. Je kan echter nooit zeker weten hé Sturmbahnführer
Opgeheven account 1427

Bericht door Opgeheven account 1427 »

SturmbannFührer :mrgreen:

Sorry, hou al op ... hehe
Gebruikersavatar
Narcolepticus
Lid
Berichten: 1270
Lid geworden op: 13 okt 2004, 21:41
Locatie: Bel 156

Bericht door Narcolepticus »

Hmm. Dan had ik het in mijn post -> Beste eenheid... Juist getypt
Opgeheven account 1427

Bericht door Opgeheven account 1427 »

Dat heb ik dan even gemist maar ja, het is inderdaad SturmbannFührer...
Gebruikersavatar
Narcolepticus
Lid
Berichten: 1270
Lid geworden op: 13 okt 2004, 21:41
Locatie: Bel 156

Bericht door Narcolepticus »

[quote]Sbf.Koch schreef:
Hij is de amerikanen te slim af door op te rukken naar Möderscheid en Amel in plaats van Elsenborn.


Sturmbannführer, is dat hem ook niet veel roet in het eten komen strooien? Het niet veroveren van de Elsenbornheuvels?/[quote]
Plaats reactie